Lotnisko Tan Son Nhat w Ho Chi Minh to jeden z najbardziej obleganych portów lotniczych w Wietnamie. W minionym roku obsłużyło prawie 45 milionów pasażerów. To o 10 milionów więcej niż lotnisko w Hanoi, stolicy państwa.

Kolejki do kontroli paszportowej powodowały stres i zniecierpliwienie podróżnych oraz obciążenie obsługi. Rządzący postanowili temu zaradzić, wprowadzając nowy wymóg wjazdowy.

Od 15 kwietnia turyści wybierający się do Ho Chi Minh są zobligowani do wypełnienia elektronicznej deklaracji przed przylotem, czyli pre-arrival form. Obowiązkiem objęci są wszyscy przyjezdni z zagranicy.

Wyjątek stanowią pasażerowie tranzytowi, którzy nie przechodzą przez kontrolę graniczną, a także Wietnamczycy podróżujący na wietnamskim paszporcie.

Formularz jest dostępny online na rządowej stronie Wietnamu i należy go uzupełnić najwcześniej trzy dni przed przylotem. To program pilotażowy, które na razie obejmuje jedynie port lotniczy Tan Son Nhat.

"Wietnamskie służby imigracyjne wprowadzają tę deklarację przed przyjazdem, aby usprawnić obsługę pasażerów, skrócić czas oczekiwania na kontroli granicznej oraz poprawić komfort przylotu na jednym z najbardziej ruchliwych lotnisk w kraju" - czytamy w komunikacie zamieszczonym na visasnews.com.

Jeśli ktoś wybiera się do Ho Chi Minh tej wiosny, musi jednak liczyć się z chaosem na lotnisku. Z racji, że pre-arrival form jest programem pilotażowym, pierwsze tygodnie będą testowe - zarówno dla systemu, jak i obsługi.

Nie musisz o nim pamiętać w chwili zakupu biletów lotniczych czy rezerwacji wycieczki. Trzeba go wypełnić nie wcześniej niż trzy dni przed lądowaniem w Ho Chi Minh.

Jak informuje gov.pl, po poprawnym uzupełnieniu pre-arrival form, generowany jest kod QR, który należy okazać podczas kontroli paszportowej po przylocie. Pamiętaj, aby zrobić zrzut ekranu lub zapisać kod na telefonie.

Obywatele Polski, w polu "Visa Type/Purpose" powinni wybrać opcję "Default visa exemption by country". Wypełnienie formularza jest całkowicie darmowe - to deklaracja zastępująca dawną kartę papierową. Choć w sieci pojawiają się pośrednicy proponujący płatną "pomoc" w uzupełnieniu dokumentu, należy to zrobić samodzielnie na oficjalnej stronie.

Warto zaznaczyć, że obywatele Polski nie potrzebują wizy, aby dostać się do Wietnamu. Oczywiście pod warunkiem, że jest to pobyt turystyczny nietrwający dłużej niż 45 dni.

Co ciekawe, ruch bezwizowy dla Polaków został wprowadzony dopiero w sierpniu 2025. Granicę można przekroczyć wyłącznie na podstawie paszportu lub paszportu tymczasowego, który musi być ważny minimum sześć miesięcy od daty wjazdu do Wietnamu.

Maya Bay to przepiękna, wręcz ikoniczna plaża znajdująca się na wyspie Koh Phi Phi Leh w Tajlandii. Kiedy w 2000 roku, na dużym ekranie, pojawiła się hollywoodzka produkcja z miejscem akcji właśnie na Maya Bay, władze kraju zacierały ręce.

To był złoty strzał dla tajlandzkiej gospodarki. Turyści z całego świata szturmem podbili rajską zatokę. Turystyka kwitła, PKB Tajlandii rosło, a społeczeństwo się wzbogacało. Wielu podróżników opuszczało Azję z poczuciem doświadczenia wakacji życia. Mogłoby się wydawać, że to książkowy przykład sytuacji win-win, w której obie strony "wygrywają".

Problem tkwi w tym, że istnieje też trzecia strona, która - niestety - dostała rykoszetem. To delikatna natura wyspy Koh Phi Phi Leh. Tamtejszy ekosystem uległ zniszczeniu - piasek został skażony, rośliny i koralowce zdewastowane, a ryby i inne zwierzęta wodne zniknęły. Do tego doszło skrajne przeludnienie i chaos łodziowy - do zatoki wpływało nawet 200 - 300 łodzi dziennie.

Dramatyczna sytuacja doprowadziła władze Tajlandii do podjęcia jedynej słusznej decyzji o tymczasowym zamknięciu Maya Bay. W latach 2018-2022 wejście na plażę było niemożliwe. Przez ten czas na miejscu pracowali ekolodzy i oceanolodzy, którzy ruszyli w sukurs "zmęczonej" naturze.

Oczyścili zatokę ze śmieci, posadzili nowe drzewa i rośliny, zadbali o okaleczone przez kotwice koralowce. Zbudowano również nową promenadę, mającą na celu ochronę piasku i flory przed skażeniami, a łodziom zakazano kotwiczenia w zatoce.

Cel był jeden - przywrócić pierwotny ekosystem Maya Bay.

Cztery lata zamknięcia, oczyszczania i odnawiania okazały się być idealnym remedium dla "obolałej" przyrody. Gdy zimą 2022 roku ponownie otwarto Maya Bay, jej stan był zdecydowanie lepszy niż przed 2018 rokiem.

- Do zatoki powróciły rekiny, rafy koralowe znów się rozwijają, a woda jest nareszcie czysta. Natura jest w stanie sama się uzdrowić, jeśli tylko jej na to pozwolimy - mówiła wówczas dla agencji Reuters dr Yuthasak Supasorn, minister do spraw turystyki Tajlandii.

W myśl zasady o zwalczaniu nie tylko skutków, ale też przyczyny, władze kraju wprowadziły restrykcje mające na celu uniknięcie powtórnego zniszczenia ekosystemu. Wejście na plażę możliwe jest jedynie na 60 minut w godzinach 10-16. Obowiązuje również limit osób - 375 na godzinę.

Łodzie motorowe mogą cumować poza zatoką, wyłącznie w określonych miejscach. Turyści docierają na plażę przez drewniany deptak. Nurkowanie, snurkowanie, a nawet pływanie są surowo zabronione - do wody można wejść jedynie na głębokość kolan. Głębsze wejście mogłoby spłoszyć rekiny i uszkodzić niedawno odbudowane rafy koralowe.

Przestrzegania zasad pilnują ukryci w dyskretnych wieżach wśród drzew ratownicy. Za złamanie regulaminu grozi grzywna w wysokości 5000-10000 batów (ok. 558 - 1116 zł).

To jednak nie koniec obostrzeń obowiązujących na Maya Bay. Od momentu zakończenia renowacji plaża nie jest dostępna całorocznie. Dokładając wszelkich starań, aby sytuacja sprzed lat nie powtórzyła się, władze Tajlandii zdecydowały o corocznym zamykaniu zatoki.

Na szczęście dla turystów, zamknięcia są okresowe i mają miejsce od 1 sierpnia do 30 września. To ważna informacja dla podróżników, którzy nie wyobrażają sobie urlopu w Tajlandii bez odwiedzenia Maya Bay. Warto się pospieszyć albo… poczekać do jesieni.

Mieszkaniec włoskiej Abruzji zawiadomił Gwardię Finansową, że jego narzeczona uciekła z kuponem tzw. zdrapki, w którym wygrali pół miliona euro.

Po miesiącu kontroli w państwowym urzędzie okazało się jednak, że nie był to szczęśliwy los, bo jedna z cyfr została błędnie odczytana.

Jak zaznaczyła włoska telewizja, sprawę ucieczki narzeczonej, która nie chciała podzielić się wygraną ze swoim partnerem, nagłośniło przed miesiącem wiele mediów.

8 marca, a więc w Dzień Kobiet, mieszkaniec miejscowości Carsoli koło L'Aquili zamiast kupić narzeczonej tradycyjny bukiecik mimozy, wręczył jej kupon zdrapki.

Zawarli wtedy porozumienie, że w razie wygranej podzielą się nią po równo. Razem zdrapali zakryte pola i odkryli, że wygrali pół miliona euro. Potwierdził to również pracownik baru, w którym kupili kupon.

Narzeczona mężczyzny nagle zniknęła z ich wspólnego domu ze zwycięskim kuponem, co on uznał za ucieczkę. Zawiadomił o tym Gwardię Finansową zarzucając kobiecie, że uciekła z jego połową sumy.

W tym czasie narzeczona zgodnie z procedurami obowiązującymi w przypadku wygranej złożyła kupon w banku, a tam zgłosił się przedstawiciel urzędu z Rzymu nadzorującego wygrane.

Kontrola przeprowadzona przez Włoską Agencję Celną i Monopolową, która sprawuje nadzór nad rynkiem gier i zakładów, wykazała jednak, że kupon nie był zwycięski, bo w liczbie 43 cyfra 4 została odczytana jako 1, a wygraną miała dać 13. Odkrycie to doprowadziło do umorzenia sprawy we włoskiej policji finansowej.

Zdefiniowanie wypalenia zawodowego nie jest łatwe. Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-11 klasyfikuje wypalenie zawodowe jako syndrom.

Polska wciąż jednak opiera się na ICD-10 (na wdrożenie rewizji klasyfikacji i dostosowanie jej do systemu krajowego mamy czas do 2027 roku), a ta określa wypalenie zawodowe jako osobną jednostkę chorobową. W medycynie to wyodrębniony, konkretny stan patologiczny, który posiada własną nazwę, określony zestaw objawów, patomechanizm oraz charakterystyczny przebieg.

Czym jest wypalenie zawodowe, jeśli chcemy trzymać się zdrowotnych definicji? To można określić jako syndrom wynikający z przewlekłego stresu w miejscu pracy, którym nie udało się skutecznie zarządzać. Co ważne, obejmuje takie elementy jak wyczerpanie, dystans mentalny i cynizm wobec pracy, pojawia się także obniżona efektywność zawodowa. Nie jest to jednak choroba sensu stricto, a kategoria wpływająca na stan zdrowia.

Jak wspomnieliśmy na początku, wypalenie zawodowe nie jest chorobą z definicji. A to oznacza, że formalnie nie ma L4 na wypalenie zawodowe. Wynika to z obowiązujących przepisów i traktowania go bardziej jako syndrom czy przypadłość. Mimo to istnieje możliwość otrzymania L4 na dolegliwości związane z wypaleniem zawodowym.

Kto i jak może liczyć na takie wsparcie od lekarza?

Przede wszystkim lekarz internista lub psychiatra muszą uznać na podstawie objawów, że stan zdrowia pacjenta uniemożliwia dalszą pracę. Dopiero wtedy L4 na wypalenie jest możliwe, choć wypisywane jest na objawy. Jeśli pojawiła się depresja i zaburzenia lękowe, a przewlekły stres prowadzi do problemów kardiologicznych czy bezsenności, zwolnienie lekarskie może zostać wystawione.

Czasami zdarza się, że lekarz kieruje pacjenta na dodatkowe badania, na przykład mierzące poziom kortyzolu czy sprawdzające nadciśnienie. Może się też zdarzyć, że pacjent otrzyma skierowanie na terapię. Psychoterapia może pomóc w radzeniu sobie z wypaleniem zawodowym i uniknięciu powrotu problemu w przyszłości.

Nie ma jednego, z góry narzuconego czasu przebywania na L4, kiedy doświadczamy wypalenia. Tutaj działa zasada indywidualnego podejścia do pacjenta.

Jeżeli nasze objawy są lekkie i krótkotrwałe, to prawdopodobnie internista lub psychiatra wystawią L4 na wypalenie zawodowe na kilka dni lub tydzień. To krótki czas na regenerację, po którym warto spotkać się z lekarzem raz jeszcze, by sprawdzić, czy wolny czas wpłynął pozytywnie na nasz nastrój.

L4 na wypalenie zawodowe może być znacznie dłuższe, kiedy objawy są znaczące. Jeśli z powodu pracy cierpimy na bezsenność, towarzyszy nam depresja i stany lękowe, wtedy zwolnienie lekarskie może trwać kilka miesięcy.

Co jednak istotne, w polskim ustawodawstwie maksymalny czas przebywania na L4 w roku nie może przekroczyć 182 dni. Jeżeli pacjent ubiega się o świadczenie rehabilitacyjne, można wydłużyć okres niezdolności do pracy do jednego roku. Takie L4 na wypalenie jest płatne w 80 proc. podstawy wymiaru wynagrodzenia.

Najczęściej spotkasz się z programem, w którym dofinansowanie obejmuje likwidację barier architektonicznych w mieszkaniu lub budynku.

Oznacza to, że pieniądze mogą zostać przeznaczone na prace, które ułatwiają poruszanie się po domu lub mieszkaniu, poprawiają bezpieczeństwo, umożliwiają korzystanie z łazienki czy kuchni bez pomocy innych osób.

Wysokość wsparcia jest zmienna - dofinansowanie może sięgnąć do 95 proc. kosztów przedsięwzięcia, przy czym wymagany jest wkład własny co najmniej 5 proc.

Obowiązuje też limit kwotowy, tj. maksymalnie do wysokości piętnastokrotności przeciętnego wynagrodzenia.

Zasady w wielu powiatach są podobne, ale w szczegółach mogą się różnić. Zwykle trzeba spełnić trzy warunki jednocześnie:

1. Mieć ważne orzeczenie o niepełnosprawności (stopień może być różny, od lekkiego po znaczny);

2. Wykazać, że występują trudności w poruszaniu się i że planowane prace mają to zmienić;

3. Posiadać tytuł prawny do lokalu (np. własność, użytkowanie wieczyste, najem) - a przy najmie najczęściej potrzebna jest zgoda właściciela na wykonanie prac.

Ważne jest też to, o czym sporo osób dowiaduje się dopiero "po fakcie": dofinansowanie zazwyczaj nie obejmuje kosztów poniesionych przed przyznaniem środków i podpisaniem umowy. Dlatego najpierw zadbaj o formalności, a dopiero potem zatrudnij ekipę remontową.

Najwięcej wniosków dotyczy łazienek, bo to tam bariery są najbardziej odczuwalne. Ale katalog prac jest szerszy, jeśli potrafisz uzasadnić ich sens i związek z niepełnosprawnością.

Najczęściej finansowane zmiany to:

Pamiętaj, że urzędnicy patrzą nie na estetykę, tylko na funkcję. Jeśli element nie ma uzasadnienia w likwidacji bariery (np. drogie luksusowe płytki) będzie trudno go obronić we wniosku.

Wnioski najczęściej obsługują jednostki w twoim powiecie lub mieście, takie jak PCPR albo MOPS/MOPR. W wielu miejscach można też składać dokumenty online przez platformę SOW (System Obsługi Wsparcia).

Przygotuj wniosek i dokumenty, którymi są:

Dobrze napisane uzasadnienie nie musi być długie, ale powinno jasno pokazywać problem i planowany do osiągnięcia efekt po remoncie.

Syros jest tą wyspą, którą wybierają miłośnicy słonecznej Grecji w poszukiwaniu spokoju, słońca i przepysznej kuchni. Jej położenie na Cykladach to gwarancja pięknej pogody, pysznej kuchni i nieziemskich widoków.

Mogłoby się wydawać, że w tym rajskim klimacie nie ma miejsca na nic innego, jak tylko błogie lenistwo. Nic bardziej mylnego. Odpoczynek na Syros można połączyć z aktywnością, która przynosi nie tylko mnóstwo satysfakcji, ale też pożytku.

W samym sercu wyspy, na jej zachodnim wybrzeżu mieści się siedziba Syros Cats - organizacji, która dba o to, aby kocim mieszkańcom Syros niczego nie brakowało.

Na tej części archipelagu żyje ok. 3 tys. bezdomnych kotów. Krzątają się wokół śmietników, na niezagospodarowanych działkach i w opuszczonych budynkach. Słowem: wszędzie tam, gdzie mogą znaleźć pożywienie. Są głodne, często zarażone pasożytami i zaniedbane.

Pracownicy i wolontariusze Syros Cats każdego dnia dbają o to, aby czworonogom niczego nie brakowało. Brakuje za to rąk do pracy. W poszukiwaniu wsparcia organizacja wyszła z propozycją, która wydaje się nie do odrzucenia dla wszystkich, którym los zwierząt nie jest obojętny.

Syros Cats oferuje darmowe zakwaterowanie i śniadania w zamian za opiekę nad kotami. Zapraszamy wolontariuszy - osoby samotne lub pary, sprawne fizycznie, dojrzałe, zdrowe i samodzielne, które chciałyby przyjechać na minimum miesiąc, aby pomagać we wszystkich aspektach opieki nad kotami - czytamy na stronie syroscats.com.

Praca zajmuje ok. 5 godzin dziennie, 5 dni w tygodniu i polega na karmieniu zwierząt - zarówno przebywających na terenie ośrodka, jak i na ulicy oraz plażach; podawaniu odpowiednich leków (m.in. kropel do oczu), czyszczeniu klatek, budek i wybiegu czy praniu.

Poza czynnościami związanymi z opieką i leczeniem, koty potrzebują przytulania, zabawy lub socjalizacji. Może być również potrzebna pomoc przy wizycie u weterynarza.

Organizatorzy wolontariatu podkreślają, że w ośrodku jest zawsze coś do zrobienia - od usuwania chwastów w ogrodzie, które sprzyjają gromadzeniu się kleszczy i komarów, przez prace manualne, po robienie zdjęć do mediów społecznościowych.

Dlatego ważne jest, żeby wolontariusze cechowali się poczuciem obowiązku i odpowiedzialnością. "Szukamy osób, które mają już pewne doświadczenie zawodowe. Jeśli masz mniej niż 25 lat, mało prawdopodobne, abyś mógł/mogła wykazać się poziomem samodzielności i inicjatywy, jakiego potrzebujemy" - brzmi komunikat Syros Cats.

Poza określonym wiekiem i niezaprzeczalną miłością do kotów, wolontariusze muszą być gotowi do zamieszkania w jednym domu z osobami z różnych części świata. Każdy z ochotników ma do dyspozycji własną sypialnię, jednak kuchnia, łazienka i salon są wspólne.

Zazwyczaj w tym samym czasie na terenie ośrodka przebywa czterech wolontariuszy.

Gotowi do pracy kociarze muszą dotrzeć na Syros na własny koszt. Na miejscu mają zagwarantowany nocleg i śniadania. Wolontariat trwa minimum miesiąc. Mile widziani są technicy weterynarii lub osoby mające doświadczenie w pracy z kotami.

W Syros Cats odnajdą się również cyfrowi nomadzi, jednak należy pamiętać, że godziny pracy wolontariuszy są stałe i należy mieć możliwość dostosować do nich inne zajęcia zawodowe.

Wolontariat w Grecji z pewnością wymaga pracowitości i dostępności, jednak poza pracą jest jeszcze możliwość zwiedzania. A uroki wyspy zdecydowanie warto poznać.

Syros jest mniej zatłoczona niż Santorini czy Mykonos, jednak swoim pięknem w niczym im nie ustępuje. Nazywana królową Morza Egejskiego kusi połączeniem weneckiej elegancji z grecką tradycją.

Można tu spacerować po piaszczystych plażach i urokliwych rybackich wioskach. Raczyć się winem z rodzinnych winiarni na północy wyspy oraz dojrzewającymi serami i loukoumią - lokalną wersją lokum.

Znajdziemy tu średniowieczne miasteczko Ano Syros, na terenie którego nie można poruszać się autem oraz zatoki z krystalicznie czystą wodą. A po zakończonej pracy warto zajrzeć do jednej z tawern - tutejsza kuchnia zasługuje na oddzielną opowieść, a na pewno na degustację.

Tasmania to najmniejszy, a zarazem najbardziej zalesiony stan Australii. Leży na Oceanie Spokojnym, ok. 300 km od lądu. Jej krajobraz aż kipi przyrodą.

Liczne jeziora polodowcowe i rzeki współgrają tutaj z zielenią eukaliptusowych i bukowych lasów. Na górskich zboczach dominują z kolei alpejskie wrzosowiska, mchy i porosty. Wśród wysokich traw dumnie przechadza się diabeł tasmański. I bynajmniej nie jest to duma nad wyraz - Tasmania to jego królestwo, gdyż jedynie w tym miejscu występuje w stanie dzikim. Choć nie taki ten diabeł straszny, jak maluje go popkultura. Mimo że po wymarciu tygrysa tasmańskiego został największym mięsożernym torbaczem na świecie, wymiarami przypomina niewielkiego psa.

W wyjątkowości wtóruje mu Astacopsis gouldi. Nie są jednak konkurentami, bo reprezentują zupełnie różne gatunki. Pod łacińską nazwą kryje się bowiem największy rak świata, zwany również homarem tasmańskim.

Matka natura nie żałowała Tasmanii fenomenalnej flory i fauny. Dzika przyroda zajmuje ok. 25 proc. powierzchni wyspy, zachwycając mieszkańców, przyjezdnych, a także artystów. Gdy tam wyruszasz, nie uciekasz od wszystkiego - wracasz do wszystkiego. "Wracasz do tego, co ważne, wracasz do siebie" - pisał w jednym ze swoich esejów Peter Dombrovskis, australijski fotograf i dokumentalista.

Jak u siebie można również poczuć się w tasmańskich miastach, z Hobartem na czele. To jednocześnie stolica i największa aglomeracja na wyspie. Na swoje miejsce do życia Hobart wybrała prawie połowa Tasmańczyków. I trudno się dziwić. Za jego portowym klimatem kryją się nie tylko urokliwe widoki, ale przede wszystkim świeże powietrze i pyszne owoce morza.

Pejzaż zdominował Mount Welllington - góra, na której zboczach znajduje się część miasta. Wizyta na jej szczycie to punkt obowiązkowy wycieczki. Na wysokość 1270 m n.p.m. wejdziecie pieszo, dojedziecie rowerem, autem, a nawet… koniem. Stolicy Tasmanii niemal nie sposób pominąć. To tutaj mieści się główny port lotniczy, dlatego - jeśli zdecydujecie się na podróż do Tasmanii - zwiedzanie wyspy warto zacząć właśnie od Hobartu.

Drugim co do wielkości miastem Tasmanii jest Launceston. Słynie z pięknych parków, ogrodów i XIX-wiecznych willi o angielskim charakterze. Jest spokojne, zadbane i bardzo zielone. Stąd można udać się do Tamar Valley, winiarskiego regionu wyspy.

Bramą na wyspę nazywane jest Devenport. Tu przypływa z Melbourne prom Spirit of Tasmania, dlatego - jeśli będziecie lecieć przez Melbourne - rozważcie tę opcję jako ostatni odcinek podróży. Jednak Devenport to przede wszystkim świetna baza wypadowa do Cradle Mountain - majestatycznego szczytu w parku narodowym, a także dzikiego północnego wybrzeża.

A jeśli o północnym wybrzeżu mowa… Grzechem byłoby przegapić Bays of Fires. To 50 km plaż uznanych przez "Lonely Planet" za jedno z najpiękniejszych miejsc w Australii.

Ich śnieżnobiały pasek kontrastuje z pomarańczowymi kamieniami i przejrzystą wodą. Po dniu na rajskiej plaży warto udać się na zachód słońca do Wineglass Bay w Freycinet National Park - ok. 2,5 - 3 godzin jazdy autem od Bays of Fires. To jeden z najpiękniejszych parków na Tasmanii z zatoką w kształcie kieliszka wina lub - bardziej romantyczna interpretacja - półksiężyca.

Tasmania to również majestatyczne klify Tasman Peninsula i Remarkable Cave, idealne na piesze wędrówki i obserwację dzikich ptaków; dziewicze kaniony w Franklin-Gordon Wild Rivers National Park czy wolnożyjące kangury i wombaty w Narawntapu National Park.

I choć krajobraz wyspy nieco różni się od siebie w zależności od jej regionu, jedno pozostaje niezmienne - dzikość natury wiedzie tu prym przed turystyczną komercją.

Wybierając się do Australii, należy pamiętać, że lato trwa tutaj od grudnia do lutego. Temperatury sięgają wówczas od 25 do 40 st. Celsjusza i to najlepszy czas na zwiedzanie Tasmanii.

Koniecznością przed wyjazdem jest zadbanie o wizę - najlepiej zawnioskować o bezpłatną wizę turystyczną eVisitor na pobyt do trzech miesięcy. Można to zrobić za pomocą rządowej strony internetowej.

Na miejscu najlepiej poruszać się wynajętym autem - w końcu do zobaczenia jest aż 19 parków narodowych i 816 rezerwatów! Z kolei najlepszą i najtańszą opcją noclegową są campingi. Znajdziemy na nich wszystko, co potrzebne do życia (łazienkę, prysznice, pralkę) i do aktywnego zwiedzania w XXI wieku, czyli… Wi-Fi. Wieczory na polu namiotowym to z kolei wspólne grillowanie, które dla Australijczyków stało się niemal sportem narodowym.

Spanie "na dziko" jest w Australii zabronione, z kolei ceny noclegów w hotelach przyprawiają o zawrót głowy. Zdecydowanie lepiej i przyjemniej jest emocjonować się tasmańskimi widokami.

Z Polski na Tasmanię nie da się dolecieć bez przesiadek, a cała podróż zajmuje od 25 do 36 godzin. Najlepiej wybrać się z Warszawy lub Berlina do jednego z portów w Azji (Stambułu, Singapuru, Tokio, Seulu) lub na Bliskim Wschodzie (Dohy, Dubaju). Drugi etap podróży to lot do jednego z australijskich miast: Melbourne, Sydney lub Brisbane.

W Australii warto skorzystać z połączenia krajowego do Hobart (HBA) lub Lanceston (LST). Z Melbourne można dopłynąć na Tasmanię również wspomnianym wyżej promem, jednak jego koszt często przekracza cenę biletu lotniczego. Dobrze jest jednak sprawdzać ofertę na bieżąco - czasem trafiają się duże promocje.

Po niedawnych zmianach dokonanych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, w 2026 roku czekają nas trzy terminy ferii zimowych, zamiast dotychczasowych czterech.

Harmonogram wygląda następująco:

Celem zmniejszenia terminów ferii zimowych z czterech do trzech było zrównoważenie liczby uczniów przebywających na poszczególnych turnusach. Zlikwidowano także nakładanie się terminów ferii w przypadku poszczególnych województw, co miało miejsce przy poprzednim, czteroterminowym podziale.

Zgodnie z danymi zawartymi w eksperymentalnej prognozie IMGW, średnia miesięczna temperatura powietrza oraz miesięczna suma opadów atmosferycznych w styczniu prawdopodobnie nie przekroczy zakresu normy wieloletniej (1991-2020).

Niższych temperatur, również poniżej zera, możemy spodziewać się na wschodzie kraju oraz w górach - tam też zaistnieje największa szansa na opady śniegu i, tym samym, "białe ferie".

Podobnie sprawa wygląda, jeśli chodzi o luty. Temperatury oraz opady nie powinny przekroczyć zakresu normy wieloletniej, choć prawdopodobieństwo śniegu może być nieco mniejsze z powodu tego, że średnia temperatura powietrza w wielu miejscach może być nieco wyższa.

Przedwiośnie może przynieść zjawiska przekraczające wartości zakresu normy wieloletniej. Mowa tutaj o większych opadach w marcu oraz wyższych temperaturach i intensywniejszych opadach w kwietniu.

Co ważne - jak wynika z informacji podanych na stronie IMGW: "Należy pamiętać, że prognoza jest orientacyjna, ma charakter eksperymentalny i dotyczy średniego przebiegu dla całego prognozowanego regionu i danego okresu prognostycznego".